Categorie: Gezondheid

  • Schrijf een jel

    Afgelopen december was ik herstellende van een operatie. Tijdens mijn herstel vond ik mezelf opnieuw uit. Ik ging meer schrijven, nog gezonder eten, geen geraffineerde suiker en zout meer, minder sociale media gebruiken en series kijken. Vanuit een dalletje schoot ik weer omhoog. Toen schreef ik het volgende:

    Pak je parkietenkleuren pen en schrijf een jel,

    We komen er wel,

    Het gaat beter worden allemaal,

    En ook best snel,

    Een kunstenares met taal, een kunstenares met eten,

    En in verschijning heter en heter,

    ‘T is of we mooier worden met de tijd, allemaal,

    Vriendinnen hier, vrienden daar,

    Wereldwijde verbinding van ons gezamenlijk organisme genaamd Aarde,

    Mensheid, communistisch en veganistisch verbond,

    ‘T is zo mooi hoe dat is verzonnen,

    Ik wou dat ik dat kon,

    Maar waarschijnlijk was het de zon,

    Zo groot ben ik niet.

  • Kapitalistische luchtkastelen

    Ik herinner me de wolken die zich opstapelden tot luchtkastelen boven Zuid-Hollandse bollenvelden met paars en rood en geel. Het uitzicht strekte zich uit van Sassenheim tot Noordwijkerhout, Hillegom en Lisse. Het waren de aangezichten van de lentes van mijn jeugd.

    Soms pakte ik de fiets, een mountainbike, om te crossen door de Noordwijkse duinen. Geweldig vond ik dat. Net zo geweldig als ik nu hardlopen vind. Ben ik iets saaier geworden? Toen reed ik ook tussen de velden met bloemen door, waar luchtkastelen werden opgebouwd en afgebroken.

    Op de grond leek alles pais en vree. De bloemen in bloei, de bussen met Chinese toeristen die langs afgelegen weggetjes tot stilstand kwamen, de bus ontsnapten en in hordes met spiegelreflexcamera’s kiekjes begonnen te maken om tien minuten later weer door de chauffeur gegrepen te worden en met de touringcar naar het volgende toeristische landschap te trekken. Business was booming.

    Ondertussen voltrekt er een tragedie. Kinderen fietsen langs uitgestrekte bollenvelden richting school, het zwembad, vriendinnetjes, vriendjes, het strand en ademen de meest effectieve pesticiden – niet geschikt om in te nemen, wel om naar te kijken – hun kwetsbare longen in. Je kunt je hopelijk voorstellen dat het geen verbetering van de volksgezondheid oplevert. Maar ja, knaken levert het wel op, voor bedrijven dan. Een kapitalistische droom. Te mooi om waar te zijn.

  • Durf te denken

    Verdoving gebeurt als je je gedachten niet aandurft, de consequenties ervan niet onder ogen durft te zien.
    Hoe groter het gene is wat je onderdrukt, hoe meer je moet verdoven.

    Gelukkig kan ik mijn gedachten weer aan, ben ik er zelfs blij mee, zie ik ze als een kracht.
    Ik denk dat ik transvrouw ben, dus dat doe ik. Ik denk dat carnisme voor verschrikkelijk dierenleed zorgt en dat dat moet stoppen, dus ben ik veganist en zet ik me in om dat lijden te stoppen.

    Ik hou weer van denken en denk onverdoofd, al jaren. Ik heb ook de andere kant van de munt gekend.

    Lekker eten, vriendschap, het goede doen voor een ander (inclusief onze mededieren) en sporten dat is goed voor mijn gedachten en voor mijn hoofd.

    Schetsen en krabbelen werkt ontspannend.

  • De vlekken van vroeger

    Op een van mijn oude slaapshirts waar ik lange tijd in heb geslapen en op het kussenovertrek die lange tijd om het extra kussen op mijn bureaustoel zat, zie ik de vlekken van vroeger. De vlekken van voor ik met mijn Hidradenitits Suppuritiva (HS) medicatie begon.

    Het is een tastbaar aandenken aan de pijn die deze aandoening mij fysiek heeft gebracht. Het kost me meerdere wasbeurten om de vlekken er goed uit te krijgen. Wellicht komen sommige vlekken er helemaal niet meer uit, toch hoop ik van wel. Bij een aantal stoffen heb ik het er al goed uit kunnen krijgen.

    Lange tijd liet ik de vlekken in de shirts, broeken en kussenslopen gewoon zitten, want binnen no-time zaten er toch weer nieuwe vlekken op, ik zou elke dag, twee keer per dag, bezig zijn met wassen. Daar had ik geen tijd en mede door de HS geen energie voor. Bovendien zou het klauwen met geld en schade aan het milieu kosten om zo vaak de wasmachine te laten draaien.

    De HS heeft naast voor fysieke pijn de afgelopen 17 jaar voor flinke psychologische ontstekingen gezorgd. Het heeft mijn zelfvertrouwen flink beschadigd, mijn geest bevlekt, net als het shirt, de broeken en de kussenslopen.

    Het medicijn, Adalimumab, werkt goed. De ontstekingen zijn flink afgenomen, met denk wel negentig procent. En het feit dat ik veel minder bang hoef te zijn om verrast te worden door een opvlamming die gepaard gaat met ondraaglijke, onuitstaanbare pijn, geeft me meer zelfvertrouwen om te doen wat ik wil.

    De vlekken op mijn stoffen en de vlekken op mijn psyche trekken wasbeurt na wasbeurt steeds een beetje meer weg. Wat een opluchting.