De met klimop begroeide en daaronder rood-geel gestreepte vuurtoren stak uit boven het biodiverse landschap. Pieta stond bovenin naast de millennia oude en niet langer functionele schijnwerper met zijn blik naar het groene kanaal. Vroeger lag deze toren aan een zeekust in het oude Engeland. Nu stak het nog maar enkele meters boven het dichtbeboste kanaal uit, waar je nu met droge voeten doorheen kon lopen. De omgeving was over de jaren heen veranderd in een zee van groen, met allerlei soorten fruitbomen, notenbomen, groot en klein.
Het bos bevolkte nu wat vroeger het Kanaal heette, een zee die het oude Engeland scheidde van het Europese vasteland. Het was nu een dal in het Nederengelse gebied.
Er was veel gebeurd in de afgelopen millennia. Tweeduizend jaar terug was er sprake van snelle zeespiegelstijging. De kustgebieden overstroomden. De Hollanders konden hun dijken niet langer ophogen en aansterken. Ze moesten dan een dijk zo met een oppervlakte van het halve laagland bouwen om zich tegen het water te beschermen. Dit was het niet meer waard en ze trokken landinwaarts.
Wereldwijd was de bevolking wakker geschud door de enorme overstromingen en daaropvolgende migratie. Er was een catastrofe gaande.
Welvaart werd vanaf toen beperkt en zo egaal mogelijk verdeeld, niemand zou iets tekort komen, tenzij iedereen iets tekort kwam. Er werd niets meer verband. Alles werd hergebruikt of gerecycled. Mensen begonnen met communale compost wc’s, zoals we die nu nog kennen. Alle staldeuren werden opengezet. Op iedere vrije vierkante meter werd een boom geplant. Wel bomen met eetbare delen. Niemand mocht meer honger hebben.
De wereld werd een groene oase en de zeespiegel zakte over de eeuwen heen tot een lager punt dan de Aarde en diens bewoners in duizenden jaren hadden meegemaakt. De Hollanders trokken terug naar hun oude kustplaatsen, maar de kust trok verder de zee in. Een bos plantte zichzelf in het kanaal.

