Een baby kwam op Aarde voor ons allemaal.
“Wat een last”, dacht de baby.
“Wat voor slavernij bestaan ben ik nu weer in beland. Op de Aarde voor anderen. Waarom niet voor mezelf?”
“En ben ik er echt voor allemaal? Daar zou ik nog mee kunnen leven, maar ik ben vooral hier om de zakken van de rijken nog meer te vullen en hen zo nog eenzamer te maken.”
“Kan ik nog terug of doen jullie niet aan retourtjes?”
De ouders hoorden hun baby huilen en ze zeiden:
“Ahh. Die leeft.”
De tranen van geluk sprongen in hun ogen.
“Nee verdomde ouders, begrijp het nou, ik wil nieet”
De ouders hoorden de baby nog harder krijsen. Er kwam een borst tevoorschijn en de decibellen producerende klankkast van de baby werd tegen de met melk gevulde borst en tepel aangezet. Vrijwel automatisch tuitten de baby’s lippen en begon die te zuigen.
“Potver, ik wil niet. Begrijp me nou. Dit is slavernij, barbarisme, mishand…”
*slok slok slok*
“Dit is misha… Hmm. O, dit is lekker, hmmm. Lekker warm.”
*slok slok slok*
“Oh hier kan ik wel mee leven. Geef me meer. Hmmmm.”
*slok slok slok*
De baby werd stil en maakte enkel nog wat sap en zuiggeluidjes.
De ouders keken elkaar en de baby verliefd aan.
“Hier doe je het voor toch. Zo lief.”
De baby dacht hetzelfde, maar vooral omdat de warme melk zo lekker smaakte. Die was helemaal vergeten waarom die net nog zo opgewonden was.
“Wat was er nou toch? Iets met rijken? Rijkgevulde borsten? Hmm lekker.”
*slok slok slok*
