Afgelopen december was ik herstellende van een operatie. Tijdens mijn herstel vond ik mezelf opnieuw uit. Ik ging meer schrijven, nog gezonder eten, geen geraffineerde suiker en zout meer, minder sociale media gebruiken en series kijken. Vanuit een dalletje schoot ik weer omhoog. Toen schreef ik het volgende:
Pak je parkietenkleuren pen en schrijf een jel,
We komen er wel,
Het gaat beter worden allemaal,
En ook best snel,
Een kunstenares met taal, een kunstenares met eten,
En in verschijning heter en heter,
‘T is of we mooier worden met de tijd, allemaal,
Vriendinnen hier, vrienden daar,
Wereldwijde verbinding van ons gezamenlijk organisme genaamd Aarde,
Mensheid, communistisch en veganistisch verbond,
‘T is zo mooi hoe dat is verzonnen,
Ik wou dat ik dat kon,
Maar waarschijnlijk was het de zon,
Zo groot ben ik niet.