Op een van mijn oude slaapshirts waar ik lange tijd in heb geslapen en op het kussenovertrek die lange tijd om het extra kussen op mijn bureaustoel zat, zie ik de vlekken van vroeger. De vlekken van voor ik met mijn Hidradenitits Suppuritiva (HS) medicatie begon.
Het is een tastbaar aandenken aan de pijn die deze aandoening mij fysiek heeft gebracht. Het kost me meerdere wasbeurten om de vlekken er goed uit te krijgen. Wellicht komen sommige vlekken er helemaal niet meer uit, toch hoop ik van wel. Bij een aantal stoffen heb ik het er al goed uit kunnen krijgen.
Lange tijd liet ik de vlekken in de shirts, broeken en kussenslopen gewoon zitten, want binnen no-time zaten er toch weer nieuwe vlekken op, ik zou elke dag, twee keer per dag, bezig zijn met wassen. Daar had ik geen tijd en mede door de HS geen energie voor. Bovendien zou het klauwen met geld en schade aan het milieu kosten om zo vaak de wasmachine te laten draaien.
De HS heeft naast voor fysieke pijn de afgelopen 17 jaar voor flinke psychologische ontstekingen gezorgd. Het heeft mijn zelfvertrouwen flink beschadigd, mijn geest bevlekt, net als het shirt, de broeken en de kussenslopen.
Het medicijn, Adalimumab, werkt goed. De ontstekingen zijn flink afgenomen, met denk wel negentig procent. En het feit dat ik veel minder bang hoef te zijn om verrast te worden door een opvlamming die gepaard gaat met ondraaglijke, onuitstaanbare pijn, geeft me meer zelfvertrouwen om te doen wat ik wil.
De vlekken op mijn stoffen en de vlekken op mijn psyche trekken wasbeurt na wasbeurt steeds een beetje meer weg. Wat een opluchting.