Categorie: Partij voor de Dieren

  • Trans Holocaust

    Laatst kwam mij een document ter oge, wat ik echt even met jullie moet delen. Het gaat om het werk van Eli Erlick die een verslaglegging doet van wat er bekend is over het lot van transmensen in de aanloop naar en tijdens de Nazi Holocaust. Je vindt het hier.

    Veel mensen zijn zich niet geheel bewust van hoe trans- en queer personen in die tijd behandeld werden. Eerlijk gezegd, was ik dat ook niet. Onder het mom van een gevaar voor “positieve populatiegroei” werden we als vijanden bestreden, op cultureel- en op staatsniveau, wat elkaar versterkt. Transpersonen werden opgepakt, gesteriliseerd en in concentratiekampen of in gesloten klinieken gestopt.

    1921: Transpersonen van over de hele wereld bezoeken het ‘Institute of Sex’ in Berlijn. Deze foto toont vier transactivisten bij de ‘First International Conference for Sexual Reform’.

    Los van de horror die deze documentatie in woorden en beelden weergeeft, word ik blij en hoopvol, vooral van de beelden (zie de afbeeldingen rond deze blog en op de webpagina van Eli Erlick). Het is naast een verslaglegging van iets verschrikkelijks, ook een historische representatie van de aanwezigheid, het bestaan en de kracht van mijn transsibbes (sibbe is een genderneutraal woord voor broer of zus). Een representatie die ik in de reguliere geschiedschrijving niet ben tegengekomen. Zij en ik delen een mentale toestand en een identiteit die eeuwen, millennia, waarschijnlijk tot sinds het bestaan van mensen en nog daarvoor teruggaat. In de rest van het dierenrijk zien we ook gedrag dat als trans te typeren valt, vandaar mijn vermoeden dat dit ook bij onze genetische voorouders “een ding” was. In ieder geval geven de foto’s me een gevoel dat ik deel mag zijn van het leven, van het bestaan, en dat transpersonen er altijd al zijn geweest. Dat transidentiteiten bij het leven horen, als lauw tussen warm en koud. Ik kan me voorstellen dat je dit misschien een contra-intuïtieve reactie lijkt op een verslaglegging over onze vervolging in Nazi Duitsland.

    Er wordt soms, de afgelopen jaren meer en meer, gedaan in de maatschappij, in sommige media en door sommige mensen alsof trans mensen nieuw zijn in de wereld. Onderdeel van het woke-virus. Maar, we zijn er altijd al geweest. Het is misschien wel waar dat we in de jaren nul en tien van deze eeuw net even een beetje meer aandacht en een beetje meer liefde kregen. Een verademing. Het was alsnog een stuk minder dan we nodig hadden voor een gelijkwaardig bestaan, alsnog een stuk minder dan we nodig hadden om in goede gezondheid te leven, om eenzelfde levensverwachting te hebben en om mee te kunnen doen in de maatschappij.

    Ook in de jaren 20 van de vorige eeuw gebeurde er zoiets. Transpersonen kregen hun eigen ontmoetingsplekken en de gezondheidszorg besteedde aandacht aan seksuele diversiteit. En net als toen, zijn er nu 10-20 jaren later, groepen mensen in de maatschappij opgestaan die deze liefde de kop in willen drukken. *Terug naar de schaduwen jullie!* Ze schetsen ons af als onmenselijk, als monsters. Soms ga ik er zelf in geloven, geïnternaliseerd cissexisme noem je dat. Een klein beetje maar, gelukkig. De geluiden in de maatschappij, de politiek, de media, de nsb vlaggen en stickers zorgen ervoor dat ik met meer angst over straat loopt. Bang om uitgescholden, bespuugd of in elkaar geslagen te worden. Ik hoop dat ik die angst nooit hoef te laten overwinnen. Ik ben benieuwd waar deze conservatieve kramp toch vandaan komt. De geschiedenis is nog niet zo oud misschien?

    1928: De Eldorado club in Berlijn opent een nieuwe locatie en is een van de meest populaire transgender clubs in de wereld(bron).

    Help je mee om het deze keer niet zo ver te laten komen?

    Spreek je uit als je iemand iets denigrerends hoort zeggen over of tegen transpersonen. Sluit je aan bij Pride marsen en andere demonstraties voor lgbtq+ personen. Noem iemand bij hun gewenste voornaamwoorden (dit maakt echt uit voor het mentale welzijn van die persoon!). Neem een transwerknemer aan of wees een keer extra lief voor die collega of buur. Koop mijn boek Jayna in het Symbioceen als die uit is (hopelijk eind dit kalenderjaar). Doneer aan stichtingen die opkomen voor de rechten en maatschappelijke positie van lgbtq+’ers zoals Transgendernetwerk, COC en Hivos.

    Én stem op een partij die ons de liefde en het respect geeft die we verdienen en opkomt voor onze maatschappelijke positie. Op 18 maart mogen we weer een hokje rood kleuren voor de gemeenteraadsverkiezingen. Een niet geheel onbevooroordeeld stemadvies van mij zou zijn om op de Partij voor de Dieren te stemmen natuurlijk. Die komen op voor de meest kwetsbare groepen in de samenleving. Als je in Dordrecht woont kun je zelfs op een trans persoon stemmen, op mij! Kies dan voor de nummer 8, Laura van Driel, van lijst 7, de Partij voor de Dieren.

    De keuze is uiteraard aan jou, maar hopelijk wil je het lot van je queer- en transmedemensen meenemen in je beslissing.

    De afbeeldingen in deze blog komen van Eli Erlick. De twee afbeeldingen tussen de teksten zijn uit Weimar Duitsland (1921 en 1928). In de galerij staan foto’s uit Weimar Duitsland, Napels (1897), Mexico (1915) en Tokyo (1969). Eli geeft de foto’ s kleur en ze restaureert en digitaliseert foto’s die de queer- en transgeschiedenis tonen. Kijk op https://elierlick.com/color/ voor haar kleurrijke en inspirerende collectie. De bijschriften onder de foto’s heb ik vertaald vanuit de originele teksten van Eli Erlick.

  • De verbinding aangaan

    Gisteren en vandaag ben ik voor het eerst gaan flyeren op straat voor de Partij voor de Dieren. Naast de vele afwijzingen van niet-stemmers en mensen die al zeker zijn van hun keuze, namen er ook aardig wat mensen een folder aan en in opvolging van mijn vraag, “weet u al wat u gaat stemmen?”, heb ik een aantal interessante gesprekken gehad.

    Vandaag sprak ik met een vrouwelijke PVV stemmer. Het was eigenlijk een fijn en redelijk genuanceerd gesprek, dit had ik op voorhand niet verwacht. Ik was juist bang voor de gemiddelde pvv-stemmer, zijn die niet agressief naar een vegan, transvrouw (super woke) als ik? In dit geval helemaal niet dus.

    Er was een soort revolutionaire mentaliteit die ik bij haar proefde. Ze had het er over dat Wilders mensen aanzet om in opstand te komen, wat ze iets goeds vond. “Als we met een derde van Nederland aankomen in Den Haag, dan is het wel duidelijk hoe dat afloopt”, zei ze. Het beangstigde me niet. Op een of andere manier ging ik er een beetje in mee. “Ja, wij zijn met meer” zei ik. Ik had het erover dat wij, het volk, met meer zijn dan de financiële elite.

    Haar filosofie was die van de instructie van de stewardess op een vlucht. Eerst voor jezelf zorgen voor je voor anderen kan zorgen. Eerst de problemen rond zorg, woningen en armoede in Nederland oplossen, voor je de deur openzet voor anderen. Ze wilde een eerlijkere samenleving. Ze had echt wel te doen met mensen die vluchten gaf ze aan, ik bemerkte geen demoniserende beeldspraak.

    Enerzijds ben ik het met haar eens dat we die problemen hier moeten aanpakken, anderzijds denk ik dat er genoeg welvaart is voor iedereen, alleen moet dat beter verdeeld worden. En ik zie ons allen als aardbewoners, niet als Nederlander en Oekraïner en ik hoop dat we elkaar voorbij de landsgrenzen als sibbes (noot: sibbe is een genderneutrale aanduiding voor broer of zus) kunnen zien en voor elkaar kunnen zorgen, voor zover we kunnen.

    Ze kon zich er in vinden dat de mensen die hierheen vluchten waarschijnlijk ook liever in hun eigen land waren gebleven. Zij concludeerde vervolgens dat we daarom ook zo veel mogelijk opvang in de regio moeten faciliteren. Ik legde uit dat in de landen die oorlogsgebieden omringen al giga veel vluchtelingen worden opgevangen, “in Libanon bestaat de helft van de populatie uit vluchtelingen”, het stroomt daar over en dat komt naar ons toe, met gevaar voor eigen leven. Er leek wel openheid aan haar kant, maar ze kwam vervolgens wel met het voorbeeld van de Egyptenaar (haar man kwam uit Egypte), die 6000 euro kan betalen voor een nep paspoort en een boottocht naar Europa. Hier had ik nog even door mogen vragen, wat is hier het probleem volgens haar precies, zou ik willen weten. Ik kreeg het idee dat ze bedoelde dat deze mensen hierheen komen, zonder dat ze echt hulp nodig hebben, zoals een oorlogsvluchteling. Ik bracht in dat er velen sterven op deze boten, “ze nemen dat risico toch niet zomaar?”

    Ze gaf aan vroeger op de Partij voor de Dieren gestemd te hebben, maar nu iemand wil die zorgt voor verandering en opstand, daar heeft de PvdD te weinig zetels voor. Ze is het wel eens met onze standpunten gaf ze aan (hoe je dan vervolgens bij de PVV uitkomt is mij nog een raadsel, maar zo’n gesprek is helaas niet lang genoeg om alles te doorgronden). Ik heb nog uitgelegd dat ik als transvrouw me niet veilig voel bij Wilders, die handelt niet in mijn belang, ik gaf aan dat ik hem eigenlijk een engerd vind. Ze leek het enigszins te snappen, ze gaf aan dat ze niet denkt dat hij een fijne man is. Maar ze doet het, stemmen op hem, omdat hij voor opspraak zorgt.

    We waren allebei overwegend rustig in het gesprek. En zo voelde het, een gesprek. Dat ik transvrouw ben stond niet in de weg. We waren allebei jonge vrouwen, ik denk dat ze ongeveer dezelfde leeftijd heeft. We konden elkaar vinden op sommige punten, dat probeerden we actief. We luisterden naar elkaar en hopelijk heb ik haar aan het denken gezet. Ze heeft mij in ieder geval ook aan het denken gezet, ik ben iets minder bang geworden voor de PVV-kiezer. Er was verbinding.

    Er is genoeg voor iedereen.