Gisteren en vandaag ben ik voor het eerst gaan flyeren op straat voor de Partij voor de Dieren. Naast de vele afwijzingen van niet-stemmers en mensen die al zeker zijn van hun keuze, namen er ook aardig wat mensen een folder aan en in opvolging van mijn vraag, “weet u al wat u gaat stemmen?”, heb ik een aantal interessante gesprekken gehad.
Vandaag sprak ik met een vrouwelijke PVV stemmer. Het was eigenlijk een fijn en redelijk genuanceerd gesprek, dit had ik op voorhand niet verwacht. Ik was juist bang voor de gemiddelde pvv-stemmer, zijn die niet agressief naar een vegan, transvrouw (super woke) als ik? In dit geval helemaal niet dus.
Er was een soort revolutionaire mentaliteit die ik bij haar proefde. Ze had het er over dat Wilders mensen aanzet om in opstand te komen, wat ze iets goeds vond. “Als we met een derde van Nederland aankomen in Den Haag, dan is het wel duidelijk hoe dat afloopt”, zei ze. Het beangstigde me niet. Op een of andere manier ging ik er een beetje in mee. “Ja, wij zijn met meer” zei ik. Ik had het erover dat wij, het volk, met meer zijn dan de financiële elite.
Haar filosofie was die van de instructie van de stewardess op een vlucht. Eerst voor jezelf zorgen voor je voor anderen kan zorgen. Eerst de problemen rond zorg, woningen en armoede in Nederland oplossen, voor je de deur openzet voor anderen. Ze wilde een eerlijkere samenleving. Ze had echt wel te doen met mensen die vluchten gaf ze aan, ik bemerkte geen demoniserende beeldspraak.
Enerzijds ben ik het met haar eens dat we die problemen hier moeten aanpakken, anderzijds denk ik dat er genoeg welvaart is voor iedereen, alleen moet dat beter verdeeld worden. En ik zie ons allen als aardbewoners, niet als Nederlander en Oekraïner en ik hoop dat we elkaar voorbij de landsgrenzen als sibbes (noot: sibbe is een genderneutrale aanduiding voor broer of zus) kunnen zien en voor elkaar kunnen zorgen, voor zover we kunnen.
Ze kon zich er in vinden dat de mensen die hierheen vluchten waarschijnlijk ook liever in hun eigen land waren gebleven. Zij concludeerde vervolgens dat we daarom ook zo veel mogelijk opvang in de regio moeten faciliteren. Ik legde uit dat in de landen die oorlogsgebieden omringen al giga veel vluchtelingen worden opgevangen, “in Libanon bestaat de helft van de populatie uit vluchtelingen”, het stroomt daar over en dat komt naar ons toe, met gevaar voor eigen leven. Er leek wel openheid aan haar kant, maar ze kwam vervolgens wel met het voorbeeld van de Egyptenaar (haar man kwam uit Egypte), die 6000 euro kan betalen voor een nep paspoort en een boottocht naar Europa. Hier had ik nog even door mogen vragen, wat is hier het probleem volgens haar precies, zou ik willen weten. Ik kreeg het idee dat ze bedoelde dat deze mensen hierheen komen, zonder dat ze echt hulp nodig hebben, zoals een oorlogsvluchteling. Ik bracht in dat er velen sterven op deze boten, “ze nemen dat risico toch niet zomaar?”
Ze gaf aan vroeger op de Partij voor de Dieren gestemd te hebben, maar nu iemand wil die zorgt voor verandering en opstand, daar heeft de PvdD te weinig zetels voor. Ze is het wel eens met onze standpunten gaf ze aan (hoe je dan vervolgens bij de PVV uitkomt is mij nog een raadsel, maar zo’n gesprek is helaas niet lang genoeg om alles te doorgronden). Ik heb nog uitgelegd dat ik als transvrouw me niet veilig voel bij Wilders, die handelt niet in mijn belang, ik gaf aan dat ik hem eigenlijk een engerd vind. Ze leek het enigszins te snappen, ze gaf aan dat ze niet denkt dat hij een fijne man is. Maar ze doet het, stemmen op hem, omdat hij voor opspraak zorgt.
We waren allebei overwegend rustig in het gesprek. En zo voelde het, een gesprek. Dat ik transvrouw ben stond niet in de weg. We waren allebei jonge vrouwen, ik denk dat ze ongeveer dezelfde leeftijd heeft. We konden elkaar vinden op sommige punten, dat probeerden we actief. We luisterden naar elkaar en hopelijk heb ik haar aan het denken gezet. Ze heeft mij in ieder geval ook aan het denken gezet, ik ben iets minder bang geworden voor de PVV-kiezer. Er was verbinding.
Geef een reactie