Zal ik als ik oud ben, net voor ik dood ga, mijn tanden des tijds poetsen? Ongeveer zoals ik dat ’s avonds voor het slapen gaan met mijn kiezen en snijtanden doe. En wat zou dat dan inhouden, het poetsen van je tanden des tijds?
Misschien kijk ik terug op mijn leven en poets ik alle herinneringen op, zodat de vieze, de lelijke gedeeltes niet meer te zien zijn. Misschien zie ik hoe alles zo is gegaan als het hoorde te gaan, zoals het niet anders kon gaan en dat niemand daar iets aan kon doen. En als alles zo ging als het niet anders kon gaan, dan heeft niemand vuile handen, dan is niemand vies of lelijk en zijn m’n tanden schoon.
Misschien kijk ik terug, en ik poets en ik poets, en ik zie dat alle dieren werkelijk prachtig en bijzonder zijn, mensen dus ook, ik dus ook, jong en oud, met of zonder haar, werkelijk waar.
Zal ik dan ook zien of voelen dat er ergens iets aan het rotten is? Een rotte tand des tijds? Heb ik gaatjes, in mijn geheugen? Want dat kan, dat mag, het leven is zoals het is.
Of is alles in orde. Dan kan ik rustig slapen.
Geef een reactie